พ่อที่ทำทุกอย่างเพื่อลูก

ทุกๆครั้งเวลาที่โอมจะออกจากบ้านไปไหน เราจะกอดกันเสมอ แต่ด้วยความที่เราเป็นคนเงียบๆด้วยกันทั้งคู่ มันจึงเป็นการกอดที่ไม่ได้มีการบอกรักใดๆ แต่พ่อและโอมก็รู้อยู่ในใจว่าเรารักกัน จนถึงวันที่พ่อเข้าโรงพยาบาล ไม่ว่าใครมาเรียกพ่อ พ่อก็ไม่ตื่น จนกระทั่งโอมไปเรียกข้างหูพ่อ พ่อถึงได้สะดุ้งตื่นขึ้นมา โอมพูดว่า “โอมรักพ่อนะ” พ่อพยักหน้าไม่ได้ เนื่องจากใส่เครื่องช่วยหายใจ แต่พ่อก็ยังยักคิ้วให้โอมได้รับรู้

วันเวลาผ่านไป ร่างกายพ่อเริ่มอ่อนแอลงเรื่อยๆ ในที่สุดก็หลับ ไม่ยอมตื่นไม่รับรู้...เราไม่สามารถกอดกันได้อีกแล้ว  ในตอนนั้นโอมอยากบอกรักพ่อมากที่สุด จับมือพ่อและคิดในใจว่าอยากให้พ่อตื่นมารับรู้อีกซักครั้งก็ยังดีว่า “ลูกคนนี้รักพ่อเหลือเกิน”  ในขณะที่โอมหมดหวังไปแล้ว แต่พ่อก็เหมือนว่าอยากจะทำทุกอย่างให้ลูกได้สมหวังอีกครั้ง...

วันพุธ ที่ 12 พ.ย. 51 พ่อลืมตาขึ้นมาในตอนที่โอมและแม่จับมือพ่ออยู่ พ่อมองหน้าโอม โอมถามว่า “พ่อจำโอมได้ไม๊” พ่อยักคิ้ว โอมบอกว่า “พ่อ โอมรักพ่อนะครับ” พ่อยักคิ้วตอบ และหลังจากนั้นพ่อก็หลับตาลง เป็นช่วงเวลาที่เกิดขึ้นเพียงไม่กี่วินาที เป็นไม่กี่วินาทีที่พ่อคนนึง ได้พยายามทำสิ่งที่ลูกภาวนามาตลอด ให้ลูกได้สมหวัง และคำพูดนั้นก็เป็นคำพูดสุดท้ายที่เราได้พูดกัน และก็เป็นการรับรู้ครั้งสุดท้ายในชีวิตของพ่อเช่นกัน

               พ่อครับ สิ่งที่พ่อสอนโอมอยู่เสมอ คือ ลูกต้องมีความเป็นสุภาพบุรุษ โอมภูมิใจที่ได้เกิดมาเป็นลูกพ่อ และดีใจที่การรับรู้ครั้งสุดท้ายของพ่อ คือการรับรู้ว่าโอมรักพ่อมากเหลือเกิน ขอบคุณนะครับที่ทำทุกอย่างเพื่อลูกคนนี้แม้กระทั่งในวาระสุดท้ายของชีวิต หลับให้สบายนะครับ สุภาพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของโอม

“รักเธอทั้งหมดของหัวใจ สิ่งเหล่านั้นเก็บไว้ข้างใน เธอได้ยินไหมคนดี ?  อยากขอ... ให้ความรู้สึกที่ฉันมี ส่งไปถึง  

  เธอที่แสนดี ว่าชีวิตนี้ฉันมีเธอ ดั่งความฝัน  แล้วซักวัน จะไปหา...”

"กราบถวายบังคมลา"  ในหลวงพระราชทานคำนี้ให้พ่อ  เท่สุดๆไปเลย   หลับให้สบายนะครับ